Rzeźba przekornie sugeruje funkcjonalność działając na zmysły odbiorcy i zaburzając jego skojarzenia. Tymczasem kształt jest metaforą właściwości fizycznych szkła – nieskończonego cyklu, w którym materiał może przechodzić w odmienne stany skupienia pod wpływem temperatury.
Obiekt poprzez klasyczną formę na pierwszy rzut oka przypomina standardowy element wyposażenia wnętrza, co w kontekście miejsca jest odejściem od tradycyjnej formy prezentacji dzieł sztuki na podestach i w gablotach. To skłania widza do poszukiwań, większej uważności. Zidentyfikowany – zaskakuje detalem, zastosowanym materiałem, finezyjną grą światła i cienia.

[Show as slideshow]